Hugo Borst en zijn moeder

Elke keer als ik weer een foto van haar zag was ik onder de indruk. Een kwetsbare vrouw op leeftijd die werd getekend door haar slopende ziekteproces Alzheimer. Vanaf het begin leefde ik met haar mee. Dat was mogelijk omdat haar zoon sinds oktober 2014 haar ziekteproces beschreef in het zaterdagmagazine van Tubantia.

Tot voor kort. Want mevrouw Borst overleed op vrijdag 17 augustus op 89-jarige leeftijd. In het bijzijn van onder anderen haar zoon Hugo Borst: sportjournalist, columnist en schrijver. Hij baarde landelijk opzien toen hij vier jaar geleden begon met zijn wekelijkse kroniek ‘Mijn Ma’. Verslag doen van de ontwikkeling van het ziekteproces van jouw eigen geliefde moeder was en is niet gebruikelijk. Maar Hugo Borst deed het toch.

Elke week beschreef hij op een heel eerlijke en openhartige manier over wat de ziekte Alzheimer met zijn moeder deed. Toen Hugo Borst daarmee begon, woonde zijn moeder nog zelfstandig. In het voorjaar van 2015 kon dat echter niet langer en verhuisde ze naar het verpleeghuis De Hofstee in Rotterdam waar ze ook overleed. Borst beschreef ook treffend wat het aftakelingsproces met hem en zijn familie deed. ‘ Het doet pijn om te zien hoe een sterke vrouw beetje bij beetje haar autonomie verliest’, schreef Hugo Borst. De intieme foto’s maakten het beeld compleet.

Ik herkende veel van wat Hugo Borst beschreef. Want ook in Huize den Oostenborgh en bij Villa Meijling hebben wij met mensen te maken die hetzelfde ziektebeeld hebben en hetzelfde proces doormaken. Ik vond het moedig en vooral goed wat Hugo Borst deed. Hij haalde hiermee Alzheimer en dementie uit de anonimiteit. Ineens las iedereen wat deze ziekte doet bij en met mensen en hun omgeving. Het zorgde voor verduidelijking en begrip bij de buitenwereld.

Maar dat niet alleen. Hugo Borst legde ook een vinger op een zere plek: hij benoemde het grote manco in de ouderenzorg. Borst stelde vast dat teveel kwetsbare ouderen in de verpleeghuizen niet de zorg krijgen die ze zo hard nodig hebben. Gelukkig komen de mensen bij ons niets te kort; de zorg is bij ons wel van het gewenste niveau. Borst schreef op basis van zijn ervaringen met zijn moeder een manifest: ‘Scherp op Ouderenzorg’. Dat kreeg landelijk meer dan 100.000 steunbetuigingen. De politiek werd wakker geschud en stelde 2,1 miljard extra geld beschikbaar voor het verbeteren van de ouderenzorg.

Mevrouw Borst heeft niet geweten waartoe de beschrijving van haar ziekteproces door haar zoon heeft geleid. Maar dat het absoluut nodig was, was de overtuiging van haar zoon. En ik kan dat alleen maar volmondig beamen. Alleen daarom al zal mevrouw Borst nog lang in onze herinnering blijven voortleven.

Jolanda Latka