Je bent toch mijn dochter?

Een aangrijpend inkijkje in de wereld van dementie.

Indrukwekkend. Zonder overdrijving is dit mijn kwalificatie van het nieuwste boek van Sarah Blom.‘Jij bent toch mijn dochter’, is de titel van dit boek waarin ze 25 persoonlijke verhalen heeft gebundeld van mensen met dementie. De ouderenpsycholoog en theatermaakster weet daarmee weer eens de schijnwerpers op de ouderenzorg gericht te krijgen. Met de boekpresentatie genereert ze veel publiciteit. En dat is op zich niet verkeerd, want over dementie heerst nog altijd veel onwetendheid en daardoor ook veel onbegrip.

Sarah Blom geeft met haar boek een aangrijpend inkijkje in de belevingswereld van dementerenden. Elk verhaal staat op zichzelf. Zoals dat van het echtpaar dat vanwege dementie worstelt met hun huwelijk, of dat over de seksuele driften van een cliënt, het kampverleden dat iemand ondanks of misschien wel juist dankzij de dementie dagelijks achtervolgt of van twee dementerenden die hopeloos op elkaar verliefd worden. Aan de hand van Sarah Blom komt de lezer ineens heel dichtbij persoonlijke zaken waarvoor menigeen zich het liefst afsluit.

Dementie blijkt eens temeer een bijzondere complexe aandoening. Het thema is en blijft bovendien uiterst actueel. Dat is ook weer niet zo vreemd omdat het aantal dementerenden in Nederland, mede als gevolg van de vergrijzing, de komende jaren explosief zal stijgen. ‘Jij bent toch mijn dochter?’ is een welkom middel om een zo compleet mogelijk beeld van dementie te schetsen. Bij Welstee laten we geen kans onbenut om zo goed mogelijk te leren omgaan met dementie. Zo verzorgt Sarah Blom op 27 november in het Kulturhus in Denekamp een voorstelling over dementie mede aan de hand van haar boek.

De aanpak van haar is vergelijkbaar met de trainingen die Karin Kuhlmann bij ons geeft en waar we veel van opsteken. In februari volgend jaar verzorgt Karin ook enkele avonden speciaal voor familie van onze bewoners en voor vrijwilligers van Huize den Oostenborgh in Ootmarsum en Villa Meijling in Borne. Want ook deze mensen weten vaak niet goed hoe om te gaan met dementerenden. Recent kreeg ik nog een compliment van familie van een bewoonster bij ons. Hoezeer zij elke keer ervaren hoe makkelijk en professioneel onze mensen omgaan met hun dementerende moeder.

In deze professionaliteit zit ook onze kracht. Een dementerende bewoner kun je niet meer veranderen, de omgeving zal zich moeten aanpassen aan zijn of haar behoefte. En dat doen we. De familie ziet vaak heel erg op tegen opname van hun dierbare bij ons, omdat ze bang zijn voor terugval of boosheid. Maar dan ervaren ze zelf dat het meteen al heel goed gaat en dat hun dierbare vertrouwen krijgt en zich snel thuis voelt. De familie kan dan met een gerust hart naar huis en er valt een hele last van hun schouders. Daarom doet zo’n compliment goed.

Jolanda Latka,
manager Welstee