Referenties

Graag delen we de enthousiaste verhalen van ervaringsdeskundigen; onze (oud)bewoners en hun familieleden, over hoe zij het leven in de huizen van Welstee ervaren (hebben).


Hartelijk, persoonlijk en respectvol

Onze moeder heeft vele jaren in Huize den Oostenborgh in Ootmarsum mogen wonen. Daarvoor zijn we dankbaar. Onder invloed van de hartelijke, persoonlijke en respectvolle benadering van verzorgers en vrijwilligers voelde zij zich snel thuis. In de beginjaren van haar ziekte kon ze dat nog zelf laten merken met gevatte opmerkingen.

Onze moeder was omringd door vriendelijke en betrokken mensen, die oog hebben voor wat zij nodig had en waaraan zij plezier beleefde. Zoals even in haar rolstoel mee naar buiten of in een rustig hoekje luisteren naar de live muziek op vrijdagmiddag. Ook genoot ze van de vers bereide maaltijden door de koks en van het verse fruitsapje ’s middags na haar dutje. En van een advocaatje met slagroom bij speciale gelegenheden. En, heel belangrijk, het haar aanspreken; de aandacht die ze kreeg. Niet alleen van mens tot mens, maar ook van zorgverlener naar zorgbehoeftige. Onze moeder was een sterke vrouw en mede door de goede verzorging door de medewerkers van Den Oostenborgh is zij lange tijd redelijk stabiel in haar ziekteproces geweest. Veranderingen in haar behandeling werden gezamenlijk besproken. De attentie gaat ver. We zijn bijzonder dankbaar voor het eigen initiatief van de verpleegkundige om het welzijn van onze moeder in de laatste jaren te verhogen met een geavanceerd kussensysteem voor bed en rolstoel.

Ook wij, haar kinderen, voelden ons welkom. We werden altijd gastvrij ontvangen met een kopje koffie/thee met een koekje. Ongeacht de tijd van bezoek. Ook wij genoten van elk bezoek. Met name keken we uit naar de uitnodiging voor de jaarlijkse barbecue en het kerstdiner met onze moeder en de andere bewoners en hun familie. Een prettig verzorgde omgeving, eten van sterrenkwaliteit en vriendelijke mensen zorgden voor bijzondere, gedenkwaardige momenten. Gedenkwaardig zelfs tijdens haar laatste uren. Bedankt, lieve mensen.

Familie Zuurwelle


Ouderenzorg kan ook anders

Op 23 juni is mijn vader, Louis Put, op 81-jarige leeftijd overleden. De laatste vier jaar van zijn leven woonde hij in Villa Meijling in Borne. Een bijzondere tijd. Toen mijn vader dement begon te worden en niet langer zelfstandig in zijn huis kon blijven wonen, werd door ons de vraag gesteld: voor welke zorginstelling moeten we kiezen? Een afschuwelijk moment. Na uren googelen, bellen en het bezoeken van een paar instellingen hebben we de knoop doorgehakt: Villa Meijling in Borne moest het worden.

We hadden er meteen een goed gevoel bij en dat vertrouwen is gehonoreerd. Want wat heeft mijn vader er een goede tijd beleefd. Direct al bij zijn eerste kennismakingsbezoek voelde hij zich na een rondleiding door Bert Kolfoort thuis in Villa Meijling. Als kinderen waren we daar maar wat blij en mee en vooral opgelucht. Het was immers een ingrijpende stap; voor hem en niet in het minst ook voor ons, zijn kinderen. Na vier jaar kunnen we vaststellen: een betere keuze hadden we niet kunnen maken.

Een week na de kennismaking volgde de verhuizing van Enschede naar Borne. Dat liep gesmeerd. ’s Morgens de spullen ophalen en naar Borne overbrengen en ’s avonds zaten we op dezelfde vertrouwde stoelen als altijd, we keken naar dezelfde schilderijen en naar de foto’s op hetzelfde kastje. Vader voelde zich er meteen thuis; en wij ook.

Al heel snel werd ons duidelijk dat de zorg fantastisch was en individueel was toegespitst. De overgang van zelfstandig naar begeleid wonen verliep daardoor vloeiend. Als familie waren we altijd welkom, niets was ooit teveel. We konden altijd blijven eten en we hoefden zelfs al niet meer te zeggen dat we vegetariër zijn. Vader genoot van zijn verblijf in Villa Meijling. Met de duofiets erop uit naar de boerderij, elke week het huisconcert waar mijn broer ook altijd bij was, wandelen met Ruud in de rolstoel en zelfs een keer met Gerben naar zijn geboortehuis in Soest.

Een waardevolle periode, ook voor ons. Het was altijd fijn op bezoek te gaan in de Villa, het was er altijd gezellig. Ook met het personeel en de andere bewoners en hun familie. Eigenlijk zijn we familie van elkaar geworden en dat zullen we in de toekomst ook erg gaan missen.

Toen hij stierf, waren we er bij, tot het laatst toe. Jolanda kwam op haar vrije dag nog even langs om te kijken hoe het ging. De begeleiding van Annelies was geweldig; ook de laatste verzorging de andere ochtend samen met Simone en Patricia zullen we niet vergeten.

Voor iedereen in Vila Meijling: we hebben zoveel van jullie geleerd. Heel hartelijk dank daarvoor. We zullen proberen dit verder uit te dragen. Om te laten zien dat ouderenzorg ook anders kan.

Ellen Put


Herinneringen om te koesteren

Mijn moeder heeft ruim 6 jaar in Villa Meijling gewoond. Dat de zorg uitstekend was, bleek uit hele elementaire dingen, zoals de uiterlijke verzorging van mijn moeder. Ze zag er altijd perfect uit, mooi opgemaakt, de nagels keurig gemanicuurd, alles was schoon en netjes; dat soort dingen.

Wat me erg opviel was de grote mate van betrokkenheid van de medewerkers bij de bewoners. Die was en is erg groot. Niet alleen bij mijn moeder, maar bij iedereen. Iedereen was zeer met elkaar begaan. Dat was altijd mooi om te ervaren. Zij kreeg de zorg waarvan je hoopt dat iedereen die krijgt. Het contact met de verantwoordelijken bij Villa Meijling was prima. Ik werd goed op de hoogte gehouden van wat er rond mijn moeder speelde en ik kon altijd met vragen bij iemand terecht.

De activiteiten in Villa Meijling zijn helemaal toegespitst op de persoon. Houdt iemand van fietsen, dan wordt er met haar of hem gefietst. Houdt iemand van de natuur dan gaat men met hem of haar de natuur in. Mijn moeder hield zeer van muziek. In het begin stond als ik kwam vaak de televisie aan, maar niemand die echt keek. Later was er veel meer aandacht voor muziek, dan denk ik met name aan de vrijdagmiddagconcerten. Mijn moeder genoot daar altijd zeer van. Je kon aan haar zien dat het haar veel plezier deed. Maar dat gold ook voor de anderen.

Dat soort herinneringen koester ik. Als ik aan Villa Meijling denk, dan denk ik aan goede zorg en een fijne leefomgeving. Maar ook aan het eten. Daar werd echt werk van gemaakt. Afwisselend, smaakvol en het werd altijd prachtig opgediend. En kwam ik dan eens rond etenstijd kon ik altijd mee-eten. Dat mijn moeder zo lang van de uitstekende zorg in Villa Meijling heeft kunnen genieten, geeft mij een goed gevoel.

Ilse Luttikhuis


Wij hadden geen betere keuze kunnen maken

“Wij zochten op korte termijn een verpleeghuisplek voor onze 88-jarige moeder, die na een longontsteking ernstig verzwakt en bedlegerig uit het ziekenhuis werd ontslagen. Wij voelden een drempel naar Huize den Oostenborgh; was dat daar niet deftig? Wat hebben wij ons vergist! In Ootmarsum kwam ma in een warm bad. De sfeer was huiselijk en gemoedelijk en de zorg heel goed. Wij hadden geen betere keuze kunnen maken.”

Familie Groothuis


Een fantastisch laatste jaar van haar leven, dankzij Den Oostenborgh

Mijn moeder leefde het grootste gedeelte van haar leven in het westen van het land. Ook daar kwam zij op latere leeftijd te wonen in zorgtehuizen. Aan die verzorging hebben wij bepaald geen goede herinneringen. Het was daar ronduit slecht. Helaas, wat de staatsecretaris zei over zijn moeder is maar al te waar. En dat heeft mijn moeder ook mee moeten maken.

Wij hoorden dat in het oosten de zorg zoveel beter zou zijn. Maar ja, ga iemand van 100 jaar maar eens helemaal naar Twente verhuizen. Toch hebben wij die moeilijke beslissing moeten nemen. Vanwege haar leeftijd moest dit snel gebeuren. Je kunt haar onmogelijk in de wanorde van een verhuizing van enkele dagen laten verblijven. Welstee zelf kwam met haar busje met aanhanger haar spullen in Wassenaar ophalen en ik nam in mijn auto mijn moeder mee naar Huize den Oostenborgh Ootmarsum.

En daar in Ootmarsum keerde het tij. Ze maakte de eerste dag kennis met haar vaste eerste verzorgster Corien. ,,Jij bent een leuke meid”, zei mijn moeder direct; het zou de opmaat zijn naar een fantastisch laatste jaar van haar leven. Want Huize den Oostenborgh in Ootmarsum was een warm bad. Het voelde alsof je op een kille- waterkoude- winterdag in een warm bad stapte. Ze kreeg belevingsgerichte zorg, maatwerk. Aandacht, respect en een liefdevolle verzorging.

Mijn moeder veerde helemaal op! Maar er was meer. Want Den Oostenborgh ontzorgde tegelijkertijd mij en mijn vrouw. Wij zijn Den Oostenborgh bijzonder dankbaar voor de uitmuntende verzorging en prachtige accommodatie.

Eric en Carin van Arcken


Geen tehuis, maar een THUIS

Mevrouw Crans vertelt over het verblijf van haar moeder, mevrouw Timmer, in Villa Meijling:

“Ongeveer een jaar geleden verhuisde mijn moeder naar zorgvilla Meijling in Borne, een kleinschalige woongroep voor ouderen, gehuisvest in een prachtige villa, die in meer of mindere mate met dezelfde problemen te maken hebben.

Het zelfstandig wonen thuis ging niet meer, ondanks de goede zorg van de thuiszorg-medewerkers. Het geheugen van mijn moeder liet haar de laatste jaren steeds vaker in de steek, waardoor zij onzeker en angstig werd en tussen de zorg-momenten door voelde zij zich eenzaam en ongelukkig. ‘Je moet me maar ergens naar toe brengen’ zei ze vaak. Dat werd dus Villa Meijling. Het bleek de perfecte keuze.

Door het kleinschalige karakter paste mijn moeder zich wonderbaarlijk snel aan. In deze prachtige, liefdevolle en respectvolle omgeving voelde zij zich thuis. Zij hoefde zich nu niet meer te schamen, omdat zij iets niet meer wist of niet kon. ’Ik ben hier heus de enige niet die af en toe in de war is’, zei ze vaak en bloeide weer op. Zij genoot van het gezelschap, de aandacht en alles wat er (dagelijks) georganiseerd werd en kreeg weer vertrouwen en wij ook, er was immers 24 per etmaal zorg aanwezig. Het allerbelangrijkste was dat zij zich niet eenzaam meer voelde.

Het huisconcert dat elke vrijdagmiddag plaatsvond in de salon was haar favoriet en ook wij als familie genoten van die muzikale middag onder het genot van een advocaatje met slagroom en een glaasje wijn. Maar zij genoot ook van de vele uitstapjes die er gemaakt werden naar o.a. een concert, een museum, een dierentuin, de markt, een fietstocht met de duofiets en de boerderij van Hetty.

Helaas mocht dit alles maar een jaar duren. Op 12 januari 2017 is zij heel plots, maar rustig heengegaan. Ook toen was zij niet alleen. Ik ben zo dankbaar dat zij haar laatste dagen in de villa heeft kunnen doorbrengen en dank al het personeel voor de fantastische begeleiding en de liefdevolle verzorging. Dit gun je elke oudere: geen tehuis, maar een THUIS!”


Met Riet aan ’t diner

Sinds 7 november 2016 verblijft mevrouw Kroondijk in Huize den Oostenborgh. Op 17 december 2016 zaten de bewoners met hun naaste verwanten aan het gezamenlijk en traditionele kerstdiner. Het inspireerde haar broer tot een gedicht (verkort weergegeven).

Zo aan ’t eind van ieder jaar
kruipen families, vrienden,
zo heel gezellig bij elkaar.
En iedereen is goed te pas,
ja alleman is in z’n kerstsas,
en heerlijk samen een wijntje drinken.
En ’t zal u niet verbazen
als wij die gulle grote glazen
dan heffen en toosten,
die dan mooi zingend klinken
om ons verheugd en vredig te vertroosten.

Van ons een oudere zus van 83 jaar.
zij is helaas al lange tijd alleen
en heeft nog weinig geliefden om haar heen.
’t Zijn oude dierbare herinneringen
die haar nu dagelijks omringen
en waarvan ze bijna elke minuut
wel haar loftrompet doet zingen
tot mijn oor er werkelijk van tuut.

Zij is nu momenteel
Jawel… en dat geheel
voor dag en nacht, voor nu, en voor dezen
absoluut op zorg van anderen aangewezen.

We waren als familie om haar erg bezorgd,
maar God zij dank die zorg is nu geborgd,
want ze verblijft nu onder de liefdevolle zorg,
in Den Oostenborgh… te Ootmarsum.

Met zorg en toewijding wordt ze nu bediend.
Vakkundige zorg, die in onze ogen.
Toch wel een dikke pluim verdiend.
En dat is echt niet gelogen.
En als dank daarvoor geef ik mijn zus
straks een hele dikke welgemeende kus.


Samen blijven wonen, ondanks revalidatietraject

Mevrouw Weekhout en haar man verbleven een paar maanden in Huize den Oosterborgh.

“Omdat ik door een aantal operaties moest revalideren en mijn man hulpbehoevend is, was het tijdelijk niet mogelijk om samen thuis te wonen. Huize den Oosterborgh heeft een prachtig appartement – tegenover de villa – voor ons ter beschikking gesteld. Dat is ons beiden erg goed bevallen. We konden samen zijn, ook in deze lastige periode. De verzorgenden omringden ons met prima zorg en alle aandacht. Als we hen nodig waren, waren ze er altijd snel. Heel bijzonder is ook dat iedereen de tijd neemt voor een praatje. En dat niet alleen. Je merkt ook dat het team goed op elkaar is ingespeeld. Men weet van de hoed en de rand als het gaat om alle gasten en hun bijzonderheden. Er is dus volop overdracht. Dat is een fijne gedachte. Het viel ons op dat het team én de vrijwilligers, niet alleen sympathiek, maar ook altijd goed gemutst zijn. Het is overduidelijk dat men met plezier werkt en nooit te beroerd is zich extra in te zetten. De was werd ’s morgens opgehaald en lag ’s middags alweer – gestreken en wel – netjes in de kast. Men werkt prima samen en is bereid elkaar voort te helpen, je merkt weinig hiërarchie. Wat ook opvalt, is het grote aantal enthousiaste vrijwilligers. Dat betekent dat Huize den Oosterborgh een zeer goede naam heeft binnen de Ootmarsumse gemeenschap. Niets is hen te veel. Het eten was prima. Zo is er elke zondag taart en zijn er volop hapjes en drankjes bij de huiskamerconcerten. Dat hebben we bijzonder gewaardeerd.”


Proactieve ondersteuning

Mevrouw Vermaas verblijft nu ruim een halfjaar in Huize den Oostenborgh. Haar zus, mevrouw Vermaas, vertelt:

“Omdat ik zelf ook te kampen heb met lichamelijke klachten, kon ik niet langer alleen de zorg voor mijn zus opbrengen. Ze is toen in eerste instantie verhuisd naar een andere zorgvilla. Echter, daar sloegen op enig moment de bezuinigingen toe, waardoor niet meer de zorg en aandacht kon worden geboden die ons voor ogen stond. Ik besloot haar daar weg te halen, want haar lichamelijke conditie ging zienderogen achteruit. Schrijnend om iemand die haar hele leven als (hoofd)verpleegkundige heeft gewerkt zo te zien. De verhuizing naar Huize den Oostenborg was dan ook een goede beslissing. Mijn zus wist zich snel geborgen. Hoewel ze dementerend is, merk je dat ze goed in haar vel zit. Het is zo fijn dat de mensen van Huize den Oostenborgh haar in alles begeleiden, en mij daarvan keurig op de hoogte houden. Er zijn ook regelmatig evaluatiegesprekken en dat waardeer ik bijzonder. De diagnoses en adviezen van bijvoorbeeld een neuroloog worden op de voet gevolgd. Ik heb een vast aanspreekpunt, die al verschillende dingen rondom het ziektebeeld van mijn zus keurig en proactief voor ons heeft uitgezocht. Mijn zus is op haar gemak in een goed verzorgde en schone omgeving. Er is altijd personeel in de buurt en dat is een fijne gedachte. Ze hebben echt oog voor details, zoals keurig schone nagels. En ze verdiepen zich oprecht in de gasten. Zo is mijn zus een groot muziek- en natuurliefhebber. De uitstapjes worden daarop afgestemd. Ze gaan vaak met haar wandelen, in Ootmarsum of naar kasteel Singraven. Elke vrijdag is er een huiskamerconcert, waar ze dan ook met plezier naartoe gaat.

Het online systeem, waarmee je met een wachtwoord in kunt loggen vind ik een uitkomst. Zo kan ik zien wat er die dag op het programma staat en wellicht in de toekomst ook of mijn zus bezoek krijgt. Zo weet ik wat het beste moment is om haar te bezoeken en hoef ik daarvoor niet apart te bellen. Wat ik zeer waardeer, is dat mensen in hun waarde worden gelaten, ondanks hun vorderende dementie. Dit is echt de top van de zorg!”


Het juiste gevoel

Mevrouw Kluvers runde ruim een halve eeuw samen met haar man een hotel/restaurant in Delden. Ze voelde zich dan ook direct thuis in Villa Meijling. Haar zoon Robert Kluvers vertelt: “De inrichting en de omgeving waren meteen vertrouwd voor haar. Ze ervaart het verblijf in Villa Meijling als een hotel.”

En dat is voor de familie een hele fijne gedachte, zo legt de heer Kluvers uit. “Ik woon met mijn gezin in IJsland. Mijn moeder heeft alleen nog een zus in Den Haag, de rest van ons gezin en de familie is helaas overleden. Toen ze de afgelopen jaren achteruit ging, waren we afhankelijk van mensen in de buurt en thuiszorg. Dat ging op een gegeven moment niet meer. Ze verbleef met meerdere ouderen in een woonvoorziening. Echter, je merkte dat ze zich daar onzeker begon te voelen, omdat ze niet alles meer kon. Na een ziekenhuisopname bleek zelfstandig wonen er echt niet meer in te zitten. Ze begon zich te vervelen.. Een zoektocht langs verschillende huizen begon. Zoals gezegd, hadden we allemaal direct het juiste gevoel bij Villa Meijling.

Bij de plaatsing hebben we veel hulp gehad van de mensen van Welstee. Omdat ik al ruim 30 jaar in IJsland woon, ben ik onvoldoende op de hoogte van het Nederlandse zorgsysteem. Dankzij de medewerkers van Villa Meijling werd alles prima en tot in de puntjes geregeld, zodat de overgang snel en soepel verliep.

Moeder is enorm opgeknapt sinds ze in de villa verblijft. Ze ziet er goed uit, eet veel beter en de aanspraak van al die verschillende mensen bevalt haar goed. Ze is immers haar hele leven onder de mensen geweest en vindt het heerlijk om met iedereen te praten. De mensen in Villa Meijling voelen dat gelukkig haarfijn aan. Van schoonmaker tot verzorgende, iedereen heeft tijd voor een praatje.

We prijzen ons erg gelukkig dat moeder zo goed en liefdevol verzorgd wordt. Het is fijn om te zien hoeveel geduld iedereen heeft. Immers, bij oudere mensen gaat alles niet meer zo snel. Wij proberen zo vaak mogelijk naar Nederland te komen. En dan worden we met alle vriendelijkheid ontvangen. Men heeft oprechte belangstelling en we kunnen altijd mee-eten. Er is veelvuldig contact via telefoon, mail en Skype. Zo zijn we continu op de hoogte van hoe het gaat met moeder en het wel en wee binnen de villa. Eén van de verzorgenden helpt moeder altijd als we met haar skypen, dat vindt ze geweldig!”


Niet ‘weggestopt’, maar behandeld als mens

Mevrouw Van Iersel overleed in 2016 in villa Meijling. Haar zus, mevrouw Van Uhm, vertelt:

“Op 57-jarige leeftijd werd bij mijn zus kanker geconstateerd. Er volgde een periode van hoop en vrees, maar al snel was duidelijk dat ze niet meer beter zou worden. Als haar mantelzorger zorgde ik, samen met andere familieleden, met liefde voor haar. Dat deed ik in haar eigen huis, maar ook een periode woonde ze in ons eigen huis. En ze verbleef regelmatig in het ziekenhuis. Ze ging op enig moment zo snel achteruit, dat ze niet meer in het ziekenhuis kon blijven. Voor haar en ons een grote klap. Maar ook een praktisch probleem. Want alle hospices in de buurt waren vol en een verblijf thuis was geen optie meer, gezien de hoeveelheid zorg die ze nodig had. Ik nam contact op met Bert Kolfoort en legde hem onze problemen voor. De volgende dag werd mijn zus liefdevol opgenomen in Villa Meijling in Borne. Met steun van het transmurale team werden alle medische zaken die noodzakelijk waren, direct voor haar geregeld. Ze werd vanaf het eerste moment omringd met professionele, en liefdevolle zorg. Ze heeft zo vaak verteld hoe fijn ze het daar vond. Iedereen, van kok tot verzorgende, was er voor haar. En dacht met haar mee om de laatste weken van haar leven zo fijn mogelijk te maken. Dat zat vaak in kleine dingen. Een kok die even komt vragen of ze misschien wel een smoothie zou kunnen drinken, de hbo-geschoolde verpleegkundige die zorgde voor een katheterisatie toen dat nodig was, het mooie dekbed op haar bed, de vrijwilligster die regelde dat tijdens een huiskamerconcert de fluitiste even bij mijn zus op de kamer kwam. Kortom, het was een warm bad. Ook voor ons als familie. Ze was immers nooit alleen. We bezochten elkaar zo vaak we konden en dat lukte ook, want we wonen allemaal in de buurt. En als we er niet waren, wisten we dat ze liefdevol verzorgd werd.

Ze werd behandeld als mens, niet als patiënt en zeker niet ’weggestopt’. Ze kreeg een prachtige kamer met uitzicht op de mooie tuin. Het was in de zes weken dat ze in de villa verbleef, prachtig weer dus ze heeft nog vaak buiten kunnen zitten. Ik gun iedereen zo’n verzorging aan het eind van iemands leven.

Ze overleed in de villa en ook toen werden wij als familie weer liefdevol ontvangen en ondersteund. We hielpen met de laatste verzorging en het personeel deed haar op een plechtige, waardige manier uitgeleide. Momenten waar wij heel goed op terugkijken. En weer die details. Toen we terugkwamen op haar kamer, lag er een roos op haar bed.. “


Bij mijn moeder thuis…

“Mijn moeder woont nu bijna tien jaar in Huize den Oostenborgh. Ze heeft daar een heerlijk appartement, maar het is vooral de fantastische en liefdevolle zorg die Den Oostenborgh zo uniek maakt. De zorg en de activiteiten voor mijn moeder worden steeds op maat gemaakt; passend bij haar situatie en gemoedstoestand. Medewerkers van den Oostenborgh worden veel bijgeschoold en als kinderen krijgen we de kans om daar bij aan te sluiten en een beter begrip te krijgen van “het beeld” van mijn moeder. Den Oostenborgh heeft een geweldige eigen kok die – ondanks het zeer lastige dieet van mijn moeder – steeds weer heerlijke maaltijden maakt en daarbij ook denkt aan de dingen die mijn moeder lekker vindt. Het ziet er allemaal feestelijk uit. Als familielid voel ik me zeer gezien in Den Oostenborgh. Er is altijd ruimte voor een praatje en we worden echt bijgestaan in de moeilijke situaties met mijn moeder.

Wij lopen ondertussen dus al heel lang bij Den Oostenborgh. Wanneer we ook maar binnenkomen, alle bewoners zien er steeds perfect gekleed en verzorgd uit en iedereen is tevreden met iets bezig. Er zijn gezamenlijke activiteiten, kleine groepjes, een serre, een buitentuin. Voor de bewoners die het aankunnen, worden nog kleine vakanties georganiseerd, maar er zijn ook uitstapjes naar concerten. Vrijdagmiddag is er altijd iets van muziek. Alle bewoners gaan dagelijks mee naar buiten voor een wandeling.

Ik kan met geen mogelijkheid bedenken wat ik nog beter zou willen zien aan de woonomstandigheden, de zorg en aandacht voor mijn moeder.”

George


Vertrouwen

“Vanaf oktober 2013 was onze moeder gehuisvest in Villa Meijling te Borne. Zij mocht aanvankelijk twee weken op proef wonen, alvorens zij besloot daar te blijven. Zij kreeg in Villa Meijling De Zadelkamer ter beschikking. En als tuin- en natuurliefhebster was zij blij met de lage ramen en het directe uitzicht op een deel van de tuin. Over dat deel van de tuin mocht zij de regie nemen, en ze heeft daar naar haar inzichten met hulp van haar omgeving vorm aan kunnen geven. Dat heeft zij als zeer positief en als zinvol ervaren! Zo kon zij blijven genieten van de kleuren van de seizoenen.

Er was professionele zorg op maat, wat betekende, dat zij vanuit haar interesses deelgenomen heeft aan activiteiten zoals: de wekelijkse vrijdagmiddag huiskamerconcerten in de villa, boerderijbezoeken in de seizoenen, cultuur en concertbezoeken in de kerk van Delden, mede onder begeleiding van betrokken vrijwilligers en professionele medewerkenden. Wij konden met haar de verjaardagen vieren, en deelnemen aan de familiemaaltijden rond de feestdagen met Pasen en Kerstmis, en de viering van het 5-jarig bestaan van de villa in 2015.

Toen haar einde naderde is ook daarin met zorg gehandeld. Na haar overlijden kon zij op haar eigen kamer worden opgebaard en konden bezoekers alle dagen van de week op hun eigen moment afscheid van haar nemen.

Villa Meijling is een open instelling, waar wij met vertrouwen moeder konden huisvesten en waar wij steeds op onze eigen momenten op bezoek konden komen. Wij hadden een goed en direct contact met personeel en vrijwilligers en alles was bespreekbaar. De persoonlijke aandacht en zorg én de zaken waar zij zelf invloed op mocht en kon hebben, hebben wij als uitstekende zorg op maat ervaren.”

Familie Wolsink


Ik wist hoe goed ze het bij jullie had

“Toen het in 2009 uiteindelijk niet meer mogelijk was om Diny thuis te verzorgen, ben ik helaas gedwongen geweest om mijn lieve vrouw te laten opnemen in een verpleegtehuis. Ik weet zeker dat Diny dit niet heeft gewild, maar als het toch zover zou mogen komen, dan wilde ze graag alleen een kamer voor zichzelf. Met mijn kinderen, schoondochter en schoonzoons hebben we dat in Huize den Oostenborgh gevonden.

We wilden de kamer niet als een ziekenhuiskamer inrichten, maar als een woonkamer en voor zover dat kon, hebben we die ook gecreëerd. Diny was zeer onrustig in de periode voordat ze verhuisde naar Ootmarsum. Ze sliep onrustig en ook overdag vond ze geen rust. Dat veranderde heel snel toen ze in Ootmarsum kwam. In het begin heeft ze mij twee keer gevraagd of ze mee naar huis mocht, en daarna nooit weer. Ze werd rustig, sliep goed en ze was, voor zover we dat konden beoordelen, gelukkig.

In de loop der jaren verslechterde haar gezondheid en kreeg ik minder contact met Diny. Maar ze bleef die gelukkige uitstraling houden en ze bleef goed slapen. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ze in de moeilijkste tijd van ons leven zo liefdevol, zo zorgzaam en zo menswaardig door iedereen die bij Huize den Oostenborgh woont als huisgenote is opgenomen. Daar kan ik geen woorden voor uitbrengen.

Ik heb ondanks mijn verdriet over de ziekte van Diny in de jaren dat ze bij jullie is geweest, steeds thuis de rust gevonden, omdat ik wist hoe goed Diny het bij jullie heeft gehad.”

Ben Keizers

Referentiegevers persoonlijk spreken